Vergeet mij niet

‘Jongen, ik vergeet steeds meer de laatste tijd. Ik weet niet hoe dat komt. Zou dat weer overgaan?’ vraagt een cliënt in de wijkzorg aan me. Ik kom al langere tijd bij deze mevrouw over de vloer en we kunnen het goed met elkaar vinden. Het klopt trouwens, ze vergeet echt inderdaad steeds meer. Mevrouw is onderzocht door de geriater en ze heeft beginnende alzheimer. Dit gaat niet meer over, het wordt alleen maar erger. Alzheimer is een verschrikkelijke ziekte waar veel mensen aan lijden. Er is nog geen medicijn om het te genezen en je kunt er niets aan doen. Het enige wat naasten en zorgverleners kunnen doen, is de persoon begeleiden en ondersteunen zodat hij of zij zelf zo min mogelijk last heeft van deze aandoening. Ik zeg tegen mevrouw: ‘Ik weet niet of het overgaat, maar omdat u er eerlijk over bent, kan ik u helpen. U weet nog steeds veel meer over het leven dan ik. Zo kunnen we elkaar helpen, toch?’ Ze moet erom lachen. ‘Ja, jij komt pas kijken, jongen! Zie deze leeftijd maar eens te halen!’ Zij is zesentachtig en ik ben zesentwintig, het leeftijdsverschil is maar liefst zestig jaar en daar hebben we het vaak over. Mevrouw vindt het geweldig dat ze door ‘zo’n jonge kerel’ wordt geholpen. Ze zegt altijd lachend: ‘Wie had dat nou gedacht? En dat op mijn leeftijd!’ Het is echt een geweldige vrouw met veel humor en een verfrissende kijk op het leven. Ze is zich erg bewust van het feit dat ze steeds meer vergeet. Ik heb er respect voor dat ze dit ook tegen mij zegt. Ze stelt zich kwetsbaar op, en dat is niet gemakkelijk. Maar zo kan iemand wel beter geholpen worden. Misschien verandert dit nog, maar voor nu is het goed. We zien wel hoe het zich ontwikkelt allemaal. Mevrouw heeft dan wel beginnende alzheimer en vergeet steeds meer, maar dat wil niet zeggen dat ze het allemaal niet meer weet. Er zijn zoveel dingen waar ze van alles over kan vertellen. Ze heeft zoveel dingen meegemaakt in haar leven die ze zich tot in detail herinnert. Over al die dingen praat ik met haar en daar leer ik van. Ze vergeet haar medicatie en ze vergeet schone kleding aan te doen. Daar kan ik haar dan weer bij helpen. Ik krijg zo op een directe manier iets terug voor het werk dat ik doe. Gewoon mooie verhalen en positieve energie zijn al zoveel waard. Ik moet wel realistisch blijven natuurlijk. Dit is pas het beginstadium van deze rotziekte. Mevrouw woont nu nog thuis. Ze wordt ondersteund door haar familie en door de wijkzorg. Nu gaat het nog goed, maar dit gaat ongetwijfeld veranderen in de toekomst. Ze wordt niet meer ‘beter’, en dat is heel erg moeilijk. Zowel voor haar als voor haar familie. Dit is een proces waarbij goede begeleiding nodig is. Mevrouw wil thuis blijven wonen, ze zegt altijd: ‘Ik ga niet naar een rusthuis, ik moet er niet aan denken.’ Dit moeten we respecteren. Ze zeggen weleens: een oude boom moet je niet verplaatsen. En ik denk dat dit zeker van toepassing is op mensen die lijden aan dementie en nog thuis wonen. We moeten ervoor zorgen dat ze in haar eigen huis kan blijven wonen zolang het nog verantwoord is. Het is mooi om als zorgverlener daar iets in te kunnen betekenen. Zodat ze zich, ondanks haar ziekte, fijn voelt in haar eigen huis.