Kwali-tijd

‘Sorry dat ik je ophoud, jongen. Jij moet weer verder natuurlijk. Toch bedankt. Jullie zijn de meeste dagen het enige bezoek dat ik krijg. Ik wil graag mijn verhaal kwijt, dat begrijp je toch wel?’ zegt meneer terwijl hij me verontschuldigend aankijkt.

Wanneer meneer ingepland staat in mijn route, staan er tien minuten voor de zorg. Het uittrekken van de steunkousen en het druppelen van beide ogen. Als ik alleen kijk naar die twee handelingen, haal ik dat gemakkelijk.

Maar meneer maakt graag een praatje. En ik vind zijn verhalen oprecht interessant. Hij heeft ontzettend veel gereisd en meegemaakt in zijn leven. De wijsheid van meneer zou niet binnen de vier muren van zijn kamer moeten blijven.

Helaas heeft meneer weinig opties. Hij is slecht ter been en lijdt aan hartfalen. Zijn kinderen wonen ver weg en hij heeft niet veel sociale contacten.

Die tien minuten haal ik dus nooit. Het zou wel kunnen, maar dan moet ik de voorgeschreven handelingen uitvoeren en weer gaan.

Nee, daar kies ik niet voor. In dit geval blijf ik gewoon langer, desnoods begin ik wat eerder met mijn route. Aan de oogdruppels en steunkousen hebben meneer en ik geen van beiden genoeg.

‘U hoeft zich niet te verontschuldigen, meneer. Ik heb geen haast. Wat is het mooiste land waar u bent geweest?’ vraag ik terwijl ik weer ga zitten.

Meneer kijkt me aan met een dankbare blik en begint enthousiast te vertellen.

De handelingen op het formulier zijn haalbaar binnen tien minuten. Een gesprek met de eenzame man van negentig staat er niet bij.